Onze diving tee shirts

“David aan tafel” riep een bemanningslid” eet je met ons mee?”
Ik stootte mijn hoofd bijna aan het stapelbed terwijl ik antwoordde:” Ik kom eraan.”
In mijn slechtverlichte cabine greep ik snel het eerste T-shirt dat ik voorhanden had uit mijn nog niet uitgeladen bagage, vol met dive gear. Met dit T-shirt aan, was ik klaar voor het avondeten en rende ik snel de trap op.
Terwijl ik me de trap op haastte, stootte ik mijn kin aan een trede, zodanig dat ik de zaal voor de eerste maal( zelfs voor het eerste avondmaal) betrad, voorovergebogen lijkend op Quasimodo.

“Goede avond” groette ik iedereen, terwijl ik probeerde terug recht te lopen.
Iedereen keek me aan en ik werd begroet door mensen uit alle delen van de wereld.
Een diving t-shirt uit Palau verborg een beginnend buikje.
Papua Nieuw-Guinea bekeek mij, staande tussen de Azoren en de Malediven.
Ze waren met velen... Zuid Afrika, Thailand, Fiji een overvloed van landen werden vertegenwoordigd, maar vooral één dive tee trok mijn aandacht.
Een jonge vrouw droeg een scuba tee shirt met opschrift van een plaats waarvan ik nog nooit gehoord had en waarvan ik het opschrift niet kon lezen of uitspreken.
Ik fixeerde mijn blik op het diver shirt terwijl ik probeerde het te ontcijferen en zag toen de blikken, die boven alle delen van de wereld hingen, veranderen. Ik voelde me een oen, een vreemde eend in de bijt, een stommeling. Snel keek ik of mijn rits openstond, dat was niet zo. Toen zag ik het” NEEEEEEEE” hoe dom kon ik zijn!
Ik had niet een shirt aangetrokken van één of andere dive spot waar ik geweest was, maar van de plaats waar ik vandaan kwam.
Op mijn 100 % katoenen tee-shirt stonden 2 woorden geprint.De rechter zijn hamer sloeg neer, ik was verdoemd... De Bronx

In verlegenheid gebracht en zonder de moed te vinden om mijn hoofd op te heffen, fluisterde ik:” Excuseer me” en ging terug zitten.
Ik bevond me zittend terug recht over de jonge vrouw met het onontcijferbare dive shirt.
Een niet erg interessante maaltijd werd voor me geplaatst. Ik deed alsof ik in het gerecht geïnteresseerd was, maar mijn aandacht werd direct terug naar dat diving shirt getrokken. Mijn drang, te willen weten wat er op die diving shirt stond, was erg groot.
Een vraag brandde in mij: Waar ligt in godsnaam, die plaats?
Het gekakel dat ik had onderbroken, kreeg nieuwe gespreksstof dankzij mijn shirt.
“Waarom Palau?” zei een man, zonder een kruimel te morsen op zijn scuba shirt
“Ik heb gedoken in de zee van blah blah blah, toen zwommen er nog scholen blah blah blah,
maar nu mag je al blij zijn, als je een blah blah blah ziet”
“De Malediven, ooooh ja, dat herinner ik me nog! Maar jaren geleden in 19... blah blah blah, was ik het die voorstelde van blah blah, ik raadde hem aan van zijn duikwinkel te blah blah blah, nu heb je er alleen nog maar staanplaatsen, een goudmijn is het nu!”
“Ik heb nog een van zijn eerste diving tee shirts, die vindt je niet meer hoor! Blah, blah...”

Het “Great Barrier Reef” laat lipstick achter op haar witte wijnglas.
“Dit is onze vierde live-aboard dit jaar” zegt ze terwijl ze zachtjes de hand van Fiji aanraakt.
Fiji ontspant zich, wetend dat er nog veel diver t- shirts zullen volgen.
In stilte, luister ik.
“Het zat hem allemaal in het scuba t-shirt, zij waren ons geldig paspoort, onze vitrinekast vol met stempels, ontvangen van verveelde douane ambtenaren.”
“Waar we geweest zijn, wat we ons kunnen veroorloven... zoals punten aan elkaar linken in een nog onvoltooide enorme tekening van de wereld, nog niet wetend waar men gaat eindigen.”
“Ja, het was de eerste diving t dat we zagen, die voor ons sprak.
Als je cool was, sprak je in exotische termen over vele plaatsen.
Als je echt cool was sprak je over een exotische plaats bij het ontbijt en over een andere bij de lunch, je zei dingen in het genre van: “Ik heb het enige dive t-shirt van daar!” tijdens het avondmaal met een diving t- shirt aan natuurlijk. Maar als je goed was, ik bedoel echt goed, dan droeg je verscheidene dive tee shirts tussen de verschillende maaltijden en de duiken door.
Een lekkernij, slechts een hap van een duikdestinatie, dat was maar een voorproefje van je volgende echte duikdestinatie.
“Een wandelende toren van Babel van bestemmingen, begrepen door allen, ja, het zat hem allemaal in de dive shirts en ik, ik verknalde het!”

Papua New Guinea was al een tijdje aan het woord... en het hoofd van de blah blah stam maakte me erelid van...”
“...nee, nee, daar kan je niet meer duiken, de scuba tee is wel de moeite waard, ik zal ze later aan je tonen...” Een andere duiker die de “Third world Leage of Nations” vertegenwoordigde zei:” Ik ben vier keer in blah blah geweest... een enorme manta ray sprak toen tegen een grote witte.......”
Mijn hart voelde zwaar aan, ik had niets te zeggen.
Geen introductie, geen vertrekpunt, geen gekleurde verklaring.
In plaats daarvan, stootte ik de melk omver, alles verspillend over het tafelkleed, terwijl ik me over de tafel boog en probeerde een beetje boter te nemen.
Toen ik mijn arm terugtrok voelde ik een starende blik in mijn nek van de onbekende dive tee.
Haar woorden bevroren me.” Je hebt niet echt gedoken in euh... de onx he? Heb je?”
Toen ik naar beneden keek, zag ik dat mijn shirt dubbel gevouwen was. Met één hand greep ik het vast en maakte de “B” vrij. Maar ik had moeilijkheden om de “R” te vinden.
“Nee, nee, niet de onx, de Bronx” antwoordde ik met het mes en de boter in één hand en de “B” in de andere,” ik woon daar ”
Deze woorden rolden me uit de mond alvorens ik ze kon stoppen en eigenlijk was ik er wel een beetje trots op. Terwijl ik verontschuldigend lachte, slipte de boter van mijn mes ,de melk vergezellend, op het kleed met een splash.
“Oh” zei ze met een engelachtig gezicht, komend van een oord waar ik het bestaan niet van kende en waar ik zelfs niet zeker van was of het wel bestond.
“Excuseer me” zei ze vervolgens” ik moet nog uitpakken.”
Ik zag haar opstaan en weggaan, terwijl ze haar eigen wereld met zich meenam.
Toen iedereen haar nakeek met opgetrokken wenkbrauwen realiseerde ik me, dat ik niet de enige was, die niets kon maken van dat vreemde opschrift. Ik zei mijn goede tafelmanieren gedag en schraapte de boter van het kleed.

Bij het verstrijken van de dagen, was het duiken zoals steeds spectaculair, met duikplaatsen en oorden die veranderden bij elke maaltijd.
Door mijn misstap bleef ik een man zonder land en onze mysterieuze dame bleef een raadsel.
Met het einde van de dive trip in zicht was ook het laatste maal op komst en iedereen had zijn beste scuba t-shirt voor deze gelegenheid gespaard.
Op het dek kwam ik Palau tegen, nu Belize, goed passend en een sigaar rokend.
De boot sneed door het water bij vallende nacht.
“Wat denk jij?” vroeg ik hem toen de nog altijd onbekende divers t- shirt naar ons toe kwam gewandeld.
Met een minachtende grijns passeerde ze ons om vervolgens onder het dek te verdwijnen.
“Van waar denk jij...? vroeg ik Belize opnieuw.
“He, Van waar...denk je?” vroeg ik Belize.Palau, een ander oord snel in de toekomst, zei niets.
“Je weet het niet zei ik beschuldigend.”
Hij keek me aan alsof ik net zijn moeder een mep had verkocht.
“Je weet het niet, he” zei ik vervolgens op een zachtere toon.

“Nee, ik weet het niet” spuwde hij uit, maar zijn gezicht ontspande vervolgens snel alsof er een loodzwaar gewicht van zijn schouders viel.
“Ik denk dat niemand het weet” vervolgde hij fluisterend alsof hij aan het biechten was.
Ik raakte zijn schouder aan en was begripvol. We wisten beiden wat de volgende vraag ging zijn.
“Ga jij het haar vragen, alvorens we aanmeren?” vroeg ik hem.
“Nee, dat kan ik niet, dat durf ik niet, misschien de anderen, ik weet het niet, ik kan niet in hun plaats beslissen... en jij, durf jij het? “
“Hey, ik kom uit de Bronx, denk je nu echt dat ze het mij zou vertellen?”
Zonder veel nadenken antwoordde hij me; Ja, ja, daar heb je gelijk in, maar weet je, dat T-shirt van jou zou wel vrij uniek zijn, daar waar ik vandaan kom.”
Terwijl ik hem bekeek dacht ik dat alles met minder dan vier poten wel vrij uniek zou zijn daar, waar hij vandaan kwam, maar ik antwoordde:” Oh, wat had je in gedachte?”

Hij stak een sigaar op en bood ze me aan.” Wel in mijn cabine heb ik 2 gloednieuwe scuba dive shirts, nooit gedragen, van zeer exotische bestemmingen, ben er wel nooit geweest maar... het is jouw maat, medium.”
De sterren waren onze enige lichtbron en terwijl ik rondkeek dacht ik een glimp van onze onbekende vriend op te vangen, maar ik was niet zeker. Ik genoot van mijn sigaar en blies de nooit eindigende rook weg, terwijl ik dacht: “ ben er nooit geweest, heb het nooit gedragen, nooit exotisch“
Een sterrenhemel waar van Gogh jaloers op zou geweest zijn, groette me.
Ok, dacht ik, ok, waarom niet. Ik doe mee. ik trok eens van mijn sigaar en het enige wat ik zei was:” Toon me deze scuba diving shirts.”